طبقه سوم : طبقه سوم هم به لحاظ سرو شکل داستانی و مصالحی که بتواند دراین محیط جمع وجور وباشخصیتهای اندک قصه را پیش ببرد تا نیمه فیلم موفق است اما در نیمه دوم به بعد از آنجا که همه برگهای برنده داستانی روشده و نکته تازه ای برای کشف از سوی مخاطب باقی نمانده ُریتم فیلم به شدت افت می کند .

 در مجموعه می توان طبقه متوسط را در رده یکی از متوسط ترین دوره های جشنواره فیلم فجر ارزیابی کرد.

 پرسه در مه : بهرام توکلی در دومین ساخته بلند سینمایی اش متقاعدمان می کند که هم فیلمساز خوش قریحه ایست وهم فیلم خوبی ساخته که به قول خودش مشکلات ناگریز روند خلاقیت و فر آیند شکل گیری یک اثر هنری در روح و روان یک هنرمند را بازتاب می دهد .پرسه در مه فیلمنامه شسته رفته ای دارد که پی رنگ داستانی درست وساختار بصری مناسبی دارد.

 شخصیت اصلی فیلم آهنگساز وموسیقی دان جوانی است که در روند خلق  اثر هنری خود با وقفه وسکته ای عظیم روبرو شده و از ادامه روند کشف وشهودی خلق اثر هنری اش باز مانده است .جلوه های این فرو پاشی ذهنی وبن بست فکری ُبیش از آنکه در خلال گسترش ژیرنگ روایی یا لابه لای دیالوگها نمود داشته باشد با صدای سوتی آزار دهنده که در اغلب دقایق فیلم به گوش می رسدو شخصیت امین در مقام راوی دانای کل ،آن را صدایی ذهنی می داند که هر لحظه ارامش فکری او را خراش می دهد جلوه ای بارز یافته است .

 بهرام توکلی به شهادت فیلم اولش پابرهنه در بهشت و همین طور پرسه درمه استاد بازی در فرمهای روایتی ،نو آوری فرمی و جسارت در ترکیب مولفه های گوناگون در ساختار روایت است .او به خوبی و به شکلی متوازن از هرمولفه بصری ريالصوتی وداستانی بهره می گیرد تا روند فروپاشی خود ویرانگرانه یک هنرمند در روند تولید اثر هنری خودرا در ابعاد مختلف به نمایش گذارد.ضمن آنکه نقش آموزه های روان شناسانه پیشرو در آثار توکلی را نمی توان نادیده گرفت .ازاین منظر می توان دوفیلم بلند بهرام توکلی را تجربه هایی بازیگوشانه دربازی با ژانر مرسوم به درام روانشناسانه هم دانست .